En dit plantje is het geworden, mooi he? Wat een bofkont ben ik toch.
Toen ik terug kwam lag dit stelletje zo heerlijk bij elkaar dat ik er wel bij wou gaan liggen, maar nee hoor, werk aan de winkel. Wat een lekker stel zo he? In het begin vonden ze elkaar maar niets , niet te begrijpen,
De weckglazen, schoon oftewel in soda gewassen en goed nagespoeld en daarna op een schone theedoek.
Mijn nieuwe weckketel ( gekocht bij de kringloopwinkel voor €5.00 ) en appeltjes in een pan met rode wijn, steranijs, suiker en kaneel, gewoon zacht laten worden. In de andere pan staat melk voor de custardpudding.
Wat een prachtig gezicht vind ik dit. Het wecken op het fornuis ging hartstikke goed, voor mij de eerste keer zo. De temparatuurmeter danst zo'n beetje heen en weer door de deksel, heel grappig om te zien.
Ik heb de glazen daarna gevuld met appeltjes onderin en custardpudding erop, een beetje bruine suiker over de top gestrooid. Een half uurtje op 100 graden.
En zo je ziet was Joyce er erg moe van geworden, arme ziel. Wat een lekker ding , toch?En whalla, zie hier weer een resultaat, ooooh ik ben zo trots . Ben altijd zo blij met m'n weckgedoe.
Van het hete weckketelwater ( leuk woord voor scrabble ) heb ik meteen de hele boel afgewassen, ziezo .
En de kleinste sokjes zijn het resultaat van m'n nachtdienst, afgelopen nacht. Deze zijn voor 2 broertjes.Toen ik thuis kwam en de gevulde glazen nog zo op het aanrecht ( ik vind het jammer om de gevulde glazen meteen op te ruimen, beetje trots waar ik van geniet ) zag staan kon ik de verleiding niet weerstaan en heb 1 glas open getrokken om te proeven, en oooooh wat jammer voor jullie, haha, heeeerlijk. Liefs Marion.


